Wat ik leerde in de voetsporen van mijn vader

Levensthema's worden vaak van vader op zoon doorgegeven. Door je wortels te onderzoeken krijg je mogelijk ook meer inzicht in je eigen verhaal.


Het is een warme zomerdag als mijn broer me op het stationnetje van Ommen oppikt. 'Ga je mee om de route af te leggen die onze voorouders hebben gevolgd?' Mijn broer reageert enthousiast en nadat ik een bezoek aan mijn ouderlijk huis heb gebracht is het tijd om terug in de tijd te gaan.


Die zomer ben ik een nieuwe mannengroep aan het voorbereiden. Ik wil de mannen vragen om zich voor te stellen met de vraag 'wie is je vader?'. Dit wekt ook mijn interesse in de mannenlijn van mijn vaderskant. Want wie zijn eigenlijk mijn voorouders? Wat hebben we met elkaar gemeen? Door op zoek te gaan naar mijn wortels hoop ik ook meer te leren over mijzelf. En met een beetje online speurwerk ontrafel ik de mannenlijn tot het jaar 1697.



Wings and roots


De eerste stop is bij het graf van mijn vader. Een kleine begraafplaats aan de rand van het dorp, verscholen onder eeuwenoude bomen en omringd door uitgestrekte weilanden. Tien meter verwijderd van het graf van zijn ouders en op een steenworp afstand van het huis waar hij geboren is. Dat de plek waar zijn leven is begonnen en geëindigd zo dicht bij elkaar ligt heeft me altijd gefascineerd.


Want als jongen wilde ik altijd zo ver mogelijk weg van huis. De drang om mezelf te ontplooien was zo intens groot, dat ik de dagen telde tot ik 18 was. En zonder om te kijken vertrok ik direct van mijn geboortegrond. Toch was het mijn vader die me leerde om ook mijn wortels te eren. 'Jongen, prima dat je je vleugels uitslaat en de wereld ontdekt, maar vergeet niet waar je vandaan komt.' Een les die ik pas vele jaren later kon horen.


Sinds mijn vaders dood prijkt er een tatoeage op mijn arm die me hieraan herinnert. Een zwaluw en kompas met het oud-Arabische gezegde 'Blessed is he who gives his children wings and roots.'


Na de begraafplaats trekken we via het dorp van mijn opa en oma richting Sibculo. Dit dorpje tegen de Duitse grens staat bekend om zijn oude klooster en de kleine paadjes waarlangs alcohol en tabak werden gesmokkeld.


Mijn zoektocht brengt ons over diezelfde grens naar Alte-Picardie. Vijf boerderijen te midden van maisvelden, kronkelende weggetjes en jaknikkers om de aardolie uit de grond omhoog te halen. In gedachten maak ik een voorstelling hoe mijn voorouders hier hebben geleefd. Een eenvoudig boerenbestaan. Zo anders dan mijn eigen leven en toch zo vertrouwd.


Hoe verleden en heden met elkaar vervlochten zijn


Kijkend naar mijn stamboom dan valt me op dat mijn familie generaties lang op een oppervlakte van 30 vierkante kilometer leefden. Mijn voorouders waren eenvoudige landwerkers en verplaatsen zich waarschijnlijk enkel wanneer het werk opdroogde. En zo trok Klaus in 1845 met zijn vrouw en twee zonen van Duitsland naar Nederland. Een keuze die ook mijn leven heeft beïnvloedt.


Opnieuw beginnen. Een thema dat ik zelf zo goed ken. Of het nu gaat om werk of relaties. Anderen niet te dichtbij laten komen en mezelf niet teveel hechten, zodat het afscheid niet zo pijnlijk wordt. Terwijl daar altijd het verlangen is om er bij te horen. Om ergens onderdeel van te zijn en gezien en gemist te worden.


Wat ik daarin heb mogen leren is dat het oké is om me open te stellen. Mezelf te laten zien en te hechten aan de mensen om me heen. Iets wat ik deze reis ook doe in het contact met mijn broer. We praten over onze kindertijd, over de mannen die we geworden zijn en de mannen die we willen zijn. Ik besef me hoe mijn broer en ik in deze gesprekken dichter naar elkaar toegroeien. Hoe fijn het is om ervaringen te delen met andere mannen. Iets dat we in de mannengroep ook doen. Want juist door te delen en jezelf in te brengen ontstaat er ruimte voor verbinding.

0 comments